A Piece of Art: Flowers for Zoë

Zoë Melief kent als geen ander de wereld van haar en heeft al op jonge leeftijd de waardering van kunst en cultuur meegekregen. Zij nam ons mee in haar wereld van fotografie, inspiratie en haarmode. Hier is haar visie:

“Mijn passie is verhalen vertellen. Dat kan doormiddel van beeld, verhalen in tekst of muziek. Ik vind het zelfs leuk om een keukenpapier van zijn interessantste punt te fotograferen.

Een foto van modellen moet moed en karakter tonen. Dat kan gezien worden in haar of make up, maar ook in uitdrukking van het gezicht of lichaam.

Als je een foto maakt leen je het moment. Steeds als je het moment wilt herbeleven, zorgt de foto daarvoor. Dat vind ik mooi.

Ik vind het leuk dat je op beeld aan iemand kan zien hoe ze dingen zien en niet hoe ze zijn. Hoe een persoon fotografeert zegt veel over die persoon.

Fotograferen zie ik als een soort dans. De fotograaf is het instrument dat de camera en het model lijdt. Ik heb ooit ergens gelezen dat wanneer je een foto maakt alle boeken die je hebt gelezen, al films die je hebt bekeken en al de mensen waarvan je hebt gehouden in die foto zitten. Je maakt de foto niet alleen met je camera -wat veel mensen denken- maar ook met jezelf. Je neemt dan ook geen foto, je maakt het.

Sommigen dingen moeten niet gezegd worden, maar gezien. Veel van mijn vriendinnen fotograferen ook en ik kan zien welke foto zij hebben gemaakt. Je ziet namelijk hun kijk op het leven er in terug. Mijn beste vriendin Puck bijvoorbeeld maakt foto’s die haar dromerige karakter uitstraalt. Ik vind het mooi dat mensen zoveel van zichzelf kunnen geven  in een foto.’

 ” Elke foto die je maakt is een liefdesbrief naar jezelf. Je bepaalt hoeveel liefde je erin stopt”

‘Sinds ik fotografeer zie ik de wereld heel anders. Ik dacht dat ik  in een heel saai dorp woonde, maar nu beginnen de details me op te vallen. Fotografie heeft me dat geleerd. Ik zie nu dat elke dag rond acht uur de zon achter een boom staan waardoor je het nestje kan zien dat verschuild zit tussen de takken. Ik kan ontzettend balen als ik soms zulke momenten tegenkomen en ik heb mijn camera dan niet bij mij. Soms zou ik willen dat ik kon fotograferen met mijn ogen. Want waar ik ook kijk, zie ik een foto.

Het is heerlijk om te zien als mensen naar oude foto’s kijken en die ‘oja’ in hun ogen krijgen. Je ziet ze die hele foto herbeleven.

Ik voel me zelfverzekerder als ik fotografeer. Ik durf socialer en opener te zijn met een camera in mijn hand. Toen ik in Sri Lanka was, durfde ik bijvoorbeeld helemaal uit de jeep te hangen om een foto te maken van een waanzinnige mooie olifant die recht op ons af kwam lopen. Met een camera in mijn hand durf ik grenzen te overschrijven. Als je fotografeert is er maar een ding dat je tegen kan houden en dat ben jezelf.’

‘Ik fotografeer graag mensen die zichzelf durven te zijn. Bij Kinki is dat niet moeilijk te zoeken.’

 Haar: Casper Leon Wigbles

‘Deze foto heb ik de viertienjarige Lorraine gefotografeerd. Toen ik haar ontmoette had ze een mysterieuze uitstraling. Dat wilde ik ook fotograferen. Ik vind dat ze op de foto kijkt alsof ze een geheim heeft. Hoe haar geweldige haar er uitspringt, lijkt het alsof er een feestje op haar hoofd is. Ik vind het leuk om meiden zoals Lorraine te fotograferen.’