Below 30 Young Talent: Rosa Quist

‘Mijn opa was fotograaf. En hoewel ik niet echt een nauwe band met hem had, kreeg ik toch van hem een klein Kodak cameraatje. Met dat dingetje heb ik geëxperimenteerd tot ik later zelf een spiegelreflex camera kocht. Met die camera heb ik veel zelfportretten gemaakt en experimenteerde ik op mijn kamer met de effecten van het licht. Ik was niet echt een sociaal kindje. Was meer op mijn kamertje en las boeken. Daardoor had ik ook niet veel vriendjes, maar wel veel tijd om te leren fotograferen. Ik heb een lastige jeugd gehad en in de fotografie kon ik kwijt wat ik wilde zeggen. Door mezelf te fotograferen, kon ik mezelf uiten. Na de MAVO wist ik eigenlijk al wel dat ik naar het Grafisch Lyceum wilde om daar fotografie te studeren. En dat heb ik gedaan! Die opleiding vond ik doodeng en ik heb vier jaar getwijfeld of ik hiermee wel door wilde gaan, en of ik mijn geld hiermee zou kunnen verdienen. “Ben ik wel creatief genoeg, is dit wel mijn passie?”. Uiteindelijk vond ik het leuk maar ik was rete tegendraads. Ik begreep namelijk niet dat creatieve zaken ook regels en kaders moeten hebben. Ik ging juist bewijzen dat bepaalde regels niet opgingen. Vorig jaar ben ik geslaagd! Mijn grote droom was om naar de academie te gaan, maar ik heb geen ouders en niemand die deze opleiding kan financieren. Ik heb ik even getwijfeld of ik zou doorstuderen of zou gaan werken. Ik heb een huis en rekeningen die betaald moeten worden en studeren kan ik altijd nog. Dit is allemaal een jaar geleden en dat was ook het moment dat ik mijn eigen bedrijf startte! Ik vond het doodeng en met trillende handjes liep ik de Kamer van Koophandel binnen. Om daarna buiten te komen met de gedachte ‘Oh My God!!! Ik heb een bedrijf!’ Gelukkig kan ik zeggen dat het erg goed loopt. Ik kan leven van iets wat ik heel erg leuk vind. En voor een creatief vak hoef je niet perse een academische achtergrond te hebben. Maar mocht het er ooit van komen dan zou ik het leuk vinden om het alsnog te doen. Op dit moment heb ik er eerlijk gezegd ook geen tijd voor. Ik heb het te druk met mijn klanten en de klussen die ik doe. Op dit moment beweeg ik mij voornamelijk in de partyscene (feesten en festivals als NICO open air, Confetti Club Festival, Vunzige Deuntjes). Daar doe ik de fotografie en organisatie en het is zeker geen gemakkelijke branche. Dit wil ik ook niet blijven doen, maar het is wel een goede opstap. Toen jullie mij vroegen voor dit interview heb ik heel veel nagedacht over het woord succesvol. Ik ben van mening dat mensen die een rugzak hebben een bepaalde drive bezitten die mensen met wat minder bagage, niet snel hebben. Je staat gewoon anders in het leven. Mijn bedrijf betekent heel veel voor mij. De gedachte dat ik binnenkort een stagiaire krijg, gaat mijn verstand echt te boven! Dat is te gek.

Mijn basis van succes is op dit moment misschien wel mijn werk omdat het één van de belangrijkste steunpunten is (naast mijn vrienden). Ik heb voor de rest niet veel anders. Als dit zou wegvallen heb ik ook geen vangnet, dus ik moet door uit praktische overwegingen maar daarnaast gewoon voor mezelf, voor wie ik ben. Je moet vooral iets doen dat je leuk vind. Voor je het weet gebeurt er iets stort het voor je ogen in. Dat is mijn leerschool. Succes is tegenwoordig anders. Het hoeft niet altijd een duur huis te betekenen waarvan je toch de hypotheek niet kunt betalen. Succes is meer aan de buitenwereld laten zien dat je passie hebt voor wat je doet en niet ‘nep’ bent. Je moet laten zien wat je in huis hebt en dat je consequent met je werk omgaat en vernieuwend bent. Mijn passie in de fotografie ligt bij mensen en muziek (wat mijn tweede passie is). Van iemand het juiste moment vastleggen is voor mij echt kunst. Je moet langer naar een beeld willen blijven kijken. Ik vind het best lastig om dromen en doelen te verwoorden, maar ik zou dit wel tussen nu en tien jaar willen doen. Ik ben een vechter.’

Rosa Quist  – freelance professioneel fotografe