JUST ME: Robert Lobetta

ROBERT LOBETTA

Hij is terug! Robert Lobetta, goede vriend, een levenslange inspiratie en een creatieve kracht waarmee rekening moet worden gehouden.  Hij is teruggekomen van een zelfopgelegde sabbatical van 8 jaar!. We zijn enthousiast te zien dat hij zijn fabelachtige relatie met de industrie heeft hersteld met een wereldwijde rol voor een kleur- en style powerhouse en klaar is om te rocken. Je kunt hem deze september zien in het Tribu-te Show in Parijs en tijdens de ITVA’s in Londen. We hebben deze charmante, intrigerende man naar Europa gehaald. Laten we horen wat hij te vertellen heeft…

Robert, in de zomeruitgave van Tribu-te, schreef je een gedicht ‘Just Me, Again!’. Wat heeft je geïnspireerd om het te schrijven?

Ik  realiseerde mij dat we allemaal verslaafd zijn aan iets. Het gaat over alles waarover we gepassioneerd zijn: of dit nu poëzie, wijn, muziek, koffie, haar, seks, kunst, schoenen, auto’s, mode, geld, film, fotografie, onze telefoons en sociale media is. Veel van deze dingen maken ons wie we zijn en bepalen hoe we onszelf zien. Het zijn de dingen waarop we met een geheel menselijke manier reageren. Op basis van onze eigen ervaringen vanuit de wereld waarin we leven. Het leren inzien waar we van houden en verslaafd aan zijn, is het begin van zelfacceptatie van alles wat we zijn en alles wat we niet zijn.

Je hebt jouw rol in de industrie 8 jaar geleden verlaten, waarom?

Ik kwam op het moment in mijn leven waarop ik deze vraag niet meer kon inhouden: “wat wil ik met de rest van mijn leven?”. Het is een tijdloze vraag over identiteit! Om het antwoord te vinden betekende dit het beëindigen van het conflict tussen wie we zijn en wat we doen.

Wat heb je ondertussen gedaan?

De eerste paar jaar ging ik van de ene naar de andere fotoshoot, hield mij bezig met het schrijven van poëzie, begeleiden van jonge kappers, spelen met film, het geven van lezingen en het werken aan mijn kunst. Maar ik kon niet vinden wat ik zou moeten doen! Dus ik concentreerde me meer op mijn kunst en voelde me meer mijzelf. Ik exposeerde bij een galerie op Beverly Blvd in Los Angeles, wat geweldig was, maar ik kon het niet helpen mezelf af te vragen ‘what’s next’?

Dus je hebt de industrie niet helemaal verlaten?

Nee. Ik heb verschillende bedrijven geholpen bij het bereiken van hun doelen, maar kon nog steeds geen manier vinden om volledige tevredenheid te ervaren. Voor mijn sabbatical heb ik gewerkt bij Sebastian Professional. Zij hebben mij verwend omdat ze risico’s wilden nemen en het mijn taak was om die risico’s te vinden … wat  we natuurlijk allemaal in het leven willen. Echter, ik heb genoten van het helpen van kappers en het maken van fotoshoots met hen, het geeft me een groot plezier om hen te zien groeien.

Heb je contact gehad met je fans over de hele wereld?

Ja en nee. In 2009 heb ik mijn eerste Facebook-pagina gecreëerd, intermittent posting, mijn fans hebben heel veel geduld met mij. Eind 2015 kwam daarbij het Instagram-fenomeen en  ik was nogal verbaasd over de volgers die ik de eerste paar maanden kreeg. De aantrekkingskracht van het verbinden met mensen die een grote bewondering hebben voor je werk is echt motiverend, wat klinkt alsof mijn ego praat. Ik heb nooit beseft hoeveel invloed bepaalde personen op hun fans hebben. Ik speel met het idee om een ​​beweging te ontwikkelen genaamd Adicqt, die op mijn website zal staan. Daardoor zal er een wisselwerking ontstaan met veel van mijn fans, vrienden en vijanden over zaken waarvan we echt houden. Nu ik dit schrijf, besef ik misschien hoeveel ik die speciale mensen mis die onze industrie zo rijk maken.

Je hebt altijd Kay – je vrouw – betrokken bij alles wat je doet, hoe belangrijk is dat in jouw relatie?

Zij is een geweldig mens. Wij ontmoetten elkaar in 1975 en ik realiseerde mij dat ik wilde groeien op haar gedachtenprocessen. Op een of andere manier werkte het niet zo, omdat ik zo onlogisch ben en zij zo logisch. Het betrekken van Kay in alles betekent dat ze een tegenwicht vormt voor wat haalbaar is. Kay heeft het instinct om te weten wanneer ik iets te hard probeer of gewoon iets doe om de pure complexiteit van het idee. Haar digitale werk voor onze fotografische projecten is zonder twijfel dat wat ons werk zo magisch maakt.

Voor onze jongere lezers:  kunt je jouw achtergrond uitleggen, waar je vandaan komt en hoe je jouw stijl hebt ontwikkeld?

Ik ben geboren in het oosten van Londen en werd een standaard kapper. Ik wilde echt geen carrière in haar, ik was veel meer geïnteresseerd in kunst! Maar in de jaren 70 was het ‘kapper-zijn’ bijna als het zijn van rockster, dankzij Vidal Sassoon die de weg voor ons allemaal heeft vrijgemaakt om ons speciaal te voelen. Het vinden van mijn weg in de kapperswereld begon in een salon genaamd Ricci Burns in Londen’s Kings Road. Ik ben daar begonnen met het proberen om meer dan 15 minuten bekend te zijn.

 

Lees het gehele interview in TRIBU-TE 3/2017!!! Deze is los te verkrijgen via onze shop:

Losse Editie